Een zeer mooi initiatief Lovebird wat mij zeker aanspreekt, maar dat had je al begrepen denk ik. Zoals ik begrepen heb is er tenminste nog 1 member die er hetzelfde over zal denken.
Ik hoop uiteraard (met jou?) dat er  redelijk massaal gereageerd zal worden op dit topic!

Ik zal  zeker gaan reageren op je “voorbeelden”  en “handen en Voeten”
Op zich ook makkelijker en beter anders wordt het misschien wat rommelig en onoverzichtelijk. Want het is natuurlijk een veelomvattend en divers onderwerp.

Globaalweg (en als 1e aanzet) denk ik zelf dat de verschillen ontstaan zijn door meerdere oorzaken.
Inderdaad komen we denk ik meer van de natuur af te staan, maar dat dan vooral door de stellingnames van de “wetenschap” en politiek etc. Stellingnames waar ik het zeker niet altijd mee eens ben.
Deze zijn vaak ook een “momentopname”vanuit een tijdsperiode (ook hypes) en dienen soms andere belangen dan “men” doet overkomen. De economische ontwikkelingen en de maatschappelijke veranderingen (consumptiemaatschappij) zullen misschien ook wel een oorzaak kunnen zijn, maar de mindere noodzaak ook deel te nemen aan het arbeidsproces vind ik persoonlijk niet echt van toepassing. Het is anders geworden, maar zeker niet minder. Denk hierbij aan het verplichte meer en langer studeren en de bijbaantjes en/of stages die kinderen tegenwoordig “moeten” hebben in onze westerse wereld.
Wat ik net stelde betrek ik dan op Nederland en evt. andere Westerse en industrie landen.
Voor de 3e wereld en opkomende economieën zie je natuurlijk (vaak) nog een ander beeld.
Hier zijn soms in de (grote) steden de veranderingen ook al aanwezig/begonnen maar nog (veel) minder op het platteland en de afgelegen gebieden. Hierbij  praat ik wel uit de eigen opgedane ervaring  en wat ik zie en hoor en dat zal niet allesomvattend zijn.
Als ik eerlijk ben heb ik wel eens het gevoel dat ik mij gelukkiger zou voelen in een niet “ontwikkeld” en zgn.(!!!) “geciviliseerd” land. Minder stress en “ge-vingerwijs”met meer respect voor elkaar. Ik heb nu wel eens het gevoel dat we in een doorgedraaide wereld leven.

Tot zover mijn 1e bijdrage. Groet D

Ik zie zowel in Nederland als in andere delen van de wereld veel blije maar ook wel eens verdrietige kinderen. Ze zullen dikwijls om verschillende redenen blij of verdrietig zijn. Je hebt natuurlijk wel volkeren die zich op een expressievere manier uiten, vaak met dans en muziek. We zijn in Nederland wat meer ingehouden en gereserveerder met onze emoties. Daarmee wil ik geen kwalificaties geven dat het een beter is dan het andere, al vind ik the best of two worlds een mooie gedachte.

Je ziet in andere culturen zeer dikwijls een veel natuurlijkere omgang met sexualiteit (en vruchtbaarheid), terwijl het in Nederland meer als zondig wordt beschouwd. Dat klinkt tegenstrijdig als je de sexuele vrijheid in ogenschouw neemt, maar er is zo weinig vrolijkheid omheen. Wel zie je een commerciële en materialistische kijk op sex, de pornoficatie van onze maatschappij.

En natuurlijk beschouwen we kinderen veel te veel als asexuele wezens en laten hen daardoor te vaak alleen met hun sexuele ontwikkeling. Wat heet, als ze al te ontdekkend zijn hangen we gillend in de gordijnen of rukt Jeugdzorg uit. Kennelijk gaan velen ervan uit dat een kind op leeftijd 18 ineens een sexueel wezen is en alle facetten beheerst. Voor talloze andere zaken investeren we jaren om kinderen iets te leren, maar op dit vlak ligt dat allemaal wat moeilijker.

Ik ben geen fervente TV-Show kijker, maar vanavond zag ik bij toeval het Engelse (gemengde) echtpaar Durrant. Zeven jaar geleden hebben zij een tweeling gekregen waarvan het ene meisje blank en het andere meisje gekleurd is. Beeldschone en vrolijke meisjes en de kans om zo'n gekleurde tweeling ter wereld te brengen is zeer klein.

Het frappante is dat ze recentelijk weer een tweeling hebben gekregen en wederom zijn het twee meisjes waarvan de ene blank en de andere gekleurd is.

In veel culturen wordt uiting gegeven aan momenten waarop vruchtbaarheid en huwbaarheid worden bereikt. Deze momenten hoeven overigens helemaal niet samen te vallen en zijn in letterlijke zin natuurlijk niet te binden aan een exacte leeftijd.

Bij het bereiken van deze leeftijden wordt enerzijds een nieuwe fase ingeluid, maar anderzijds wordt ook een bepaalde fase afgesloten.

De Legong dans (Bali)

Dit is de dans van de Hemelse nimfen (de dans van de maagden) en wordt uitgevoerd door meisjes die niet ouder zijn dan 12 á 13 jaar. Op het moment dat ze ouder zijn, is het de traditie dat ze deze dans niet meer mogen uitvoeren. Ze hebben het oorspronkelijk kind-zijn verlaten en een stap gezet richting de volwassenen wereld. Als lotusbloemen bevinden ze zich in de ontluikende mystieke schemerwereld.

De Legong is de basis van de klassieke Balinese dans, begeleid door de levendige klanken van de Balinese Gamelan (Gamelan betekent Orkest). In prachtige kostuums voeren ze met hun sierlijke lichaampjes elegante bewegingen uit. En alles wordt daarbij betrokken: hoofd, handen, vingers en vooral het unieke levendige ogenspel. Het aanschouwen van een dergelijke uitvoering is een waar geschenk van de Hemel.

Ook heel bijzonder is het om te ervaren hoe deze meisjes opgeleid en getraind worden om deze dans uit te kunnen voeren. Vanwege het toerisme en de inkomsten die de dansuitvoeringen opbrengen, wordt de dans ook uitgevoerd door oudere meisjes. Hoewel het nog een heel mooi schouwspel is om te zien, is die magische touch er niet.

De Quinceañera

Dit is een feest dat de overgang van de kinderjaren naar de volwassenheid markeert en algemeen wordt gevierd in Mexico en andere Spaanstalige landen.

Letterlijk betekent quinceañera "vijftien jaar" en het feest wordt dus op de vijftiende verjaardag van een meisje gevierd. Met de voorbereidingen kan men wel een jaar bezig zijn en het heeft ook een kerkelijk (belangrijk aspect)en spiritueel karakter. Wat haar kleding betreft ziet ze er als een jong bruidje uit, maar nog wel meisjesachtig.

Een traditie van dit feest is de vader-dochter dans. Nadat vader met dochter heeft gedanst geeft hij haar symbolisch weg aan de "chambelan de honor", een jongen die haar een huldeblijk geeft en haar dansescort is. Dat kan bijvoorbeeld haar broer zijn, een neef zijn, een goede familievriend of haar vriendje. In deze symboliek geeft haar vader haar weg en wordt ze als een volwassen vrouw beschouwd.

Noot:
Een quinceañera heb ik alleen op een afstandje meegemaakt, zo'n 30 jaar geleden in Mexico. De Legong heb ik daarentegen vele malen gezien op Bali, inclusief de repetities.

mooi stukje lovebird.

Weer een heel mooie post Lovebird.!

De Legong dans uit Bali die je beschrijft zou voor mij al reden genoeg zijn dat land eens te bezoeken. Dat is er helaas nog nooit van gekomen al lag het wel in de planning.
Jij bent dus een “echte geluksvogel” dat je het aantal keren hebt mogen aanschouwen!

Dan de De Quinceañera..

Deze traditie ken ik van Brazilië, wat dan wel niet Spaans sprekend is maar wel in Zuid-Amerika. Daar word het in de volksmond “festa de quinze anos” genoemd en het lijkt inhoudelijk op wat jij beschreef uit Mexico.
Ook in Brazilië zijn de voorbereidingen langdurig en heeft het vaak ook een spiritueel karakter (niet altijd) Het feest lijkt op een heuse bruiloft met soort van trouwjurk en al (waar veel geld aan word besteed) De hele familie, vrienden en buurt wordt uitgenodigd.
Familie komt van zeer ver over om dit mee te maken. Het is gebruikelijk dat het meisje als cadeaus spullen krijgt voor haar  “uitzet”. Vanuit de oude cultuur gezien is het meisje na dit feest huwbaar en ook “geslachtsrijp”, Inderdaad na de dans met de vader en het symbolisch “weggeven”  
Ik heb dit feest tot 2x toe mogen meemaken. 1x geheel traditioneel bij een “middenstands gezin” in een grote stad en 1x op het platteland  in een erg arme streek.
Het spreekt vanzelf dat er toch een groot verschil zat tussen deze feesten.
Bij beide had ik het enorme geluk dat ik de door jou zo genoemde "chambelan de honor" mocht zijn. (Als goede vriend van de familie)  Het heet daar anders maar ben die naam even kwijt. Bij 1 daarvan was ik ook betrokken bij een aantal voorbereidingen.

Helaas is het wel zo dat deze traditie in Brazilië de laatste jaren wat verminderd. Dit door Westerse invloeden en ook uit financieel oogpunt. Het is in mijn ogen jammer dat er steeds meer van die mooie tradities verdwijnen.

@Dromer
In het verleden is er wel eens een Pedo top 100 samengesteld. Misschien een idee om dit rond de feestdagen nog eens te herhalen. Maar laat het voorlopig nog maar even zomer zijn.

Over de Globalisering en de invloed daarvan op de samenleving ga ik op korte termijn nog een topic starten.

Begin jaren tachtig verscheen het boek 'Bonte Mensheid' dat ik me destijds aanschafte. Het boek geeft een beeld van de 'geïsoleerde resten' van de bonte verscheidenheid aan menselijke cultuurvormen die deze planeet eens rijk was. Sinds de uitgave van dit boek in 1981 is er natuurlijk nog veel meer afgebrokkeld en 'geciviliseerd'.

Het is fascinerend om het boek te lezen en de vele foto's te bekijken. Een kleine afdeling is ook gewijd aan de Nuba, waarbij één specifieke afbeelding me direct opviel. Op deze plaat staat een meisje afgebeeld dat beschilderd is in de familiekleur en geheel is ingeolied. Het effect is een goudkleurige aardetint, mr. Goldfinger kan hier nog in de leer gaan, wat het meisje een ongelooflijke sensuele en erotische uitstraling geeft. En dat is ook de bedoeling, het gaat hier volgens het bijschrift immers om een huwbaar meisje van veertien jaar. Haar mooie gezichtje doet een beetje denken aan het gouden masker van Toetanchamon.  

Een belangrijke traditie bij de Nuba is het worstelen, waarbij de mannen vroeger scherpe armbanden droegen. Dat is inmiddels verboden, evenals het naakt zijn gedurende het worstelen. Worstelkampioenen genieten een groot aanzien binnen de stam, en van jongs af aan dromen de jongens hier al van. Bovendien maakt het indruk op de meisjes.

Op elke worstelwedstrijd volgt een dansfeest, dat een duidelijk erotisch karakter draagt. De eerder aangehaalde ingeoliede meisjes maken nu hun opwachting en dansen om de worstelaars heen. De krijgers mogen de meisjes niet aankijken en houden de ogen geloken. De huwbare meisjes laten de man van hun keuze hun liefde blijken door tijdens het dansen snel een been over de schouder van hun favoriet te leggen, waardoor deze met de familiekleur wordt bestempeld.

Wat opvalt bij de feesten, ook bij andere stammen (en niet alleen in Afrika), is de betrokkenheid van de jeugd. Het gaat hier natuurlijk om hechte en kleine gemeenschappen. De weg van kind zijn naar volwassenheid is heel transparant aanwezig en er wordt op een natuurlijke wijze mee omgegaan. Ze weten hoe belangrijk vruchtbaar land, vee en water is en uiteraard ook het belang en het plezier van de menselijke vruchtbaarheid.

Vaak doen ze mee aan de rituele dansen en zijn ze eveneens beschilderd, en soms zijn ze alleen toeschouwer. Ze groeien echt op temidden van hun cultuur en naast de volwassenen.

Koalib Nuba

Een kleine verhandeling uit 1947 over het huwelijk, die ik wat verder bewerkt heb.

Koalib meisjes worden op hun achtste à negende jaar uitgehuwelijkt, waarvoor de familie van het meisje op het moment van trouwen een vergoeding ontvangt. Op hun twaalfde à dertiende jaar treden ze daadwerkelijk in het huwelijk. In de tussenliggende jaren slapen de man en de toekomstige bruid wel samen, maar wordt beweerd dat ze geen sex hebben. Het meisje doet voor het slapen gaan wel haar kettingen en armbanden af, maar niet haar schaamplaat. De man was tevreden met knuffelen, en zo kun je spreken van een platonische maar toch intieme relatie. Op deze wijze zou ik ook invulling aan mijn geaardheid willen geven!

Na enkele jaren platonisch te hebben samengeleefd, beslist de man of het meisje volwassen genoeg is om daadwerkelijk sex met hem te hebben. Daarbij werd niet altijd gewacht tot de eerste menstruatie had plaatsgevonden of andere signalen van sexuele volwassenheid waren waargenomen. De meeste toekomstige bruidjes hielden dan echter de boot af, tenzij de bruidsschat alvast werd voldaan.

Jongens tussen de dertien en vijftien jaar oud kozen uit de meisjes van acht tot twaalf jaar al hun toekomstige bruid. De jongens kwamen deze meisjes bijvoorbeeld tegen op gemeenschappelijke dansfeesten en ceremonies, of gewoon in het dorp of in het veld. Als op deze wijze een jong stelletje was gevormd, hielden ze het een tijdje geheim. Gedurende de nacht bezocht de jongen de hut van het meisje waar hij met haar converseerde en sliep. Ook waren ze intiem met elkaar zonder gemeenschap te hebben.

Noot:
Bij veel Nuba stammen mocht gemeenschap pas plaatsvinden nadat jongen en meisje besneden waren.