Kuikentjeskoots - Autobiografische roman van een kinderminnaar (deel 2)

Voor Erwin, waar je ook bent

Wat voorafging: Edwin begint zich als kind al te realiseren dat hij iets voor jongens voelt. Als kersverse puber bedrijft hij op de schooltoiletten de liefde met zijn vriendje Tonnie. Eenmaal volwassen weet hij zeker dat alleen kinderen een aantrekkingskracht op hem hebben. Hij komt in een kinderrijke buurt te wonen en raakt via zijn opvallend mooie auto in contact met het jongetje Erwin, dat al gauw zijn beste vriendje is.

Het vervolg

Mijn vriendje Erwin kwam vaak bij mij thuis, om te vertellen wat hij zoal op school meemaakte, at wel eens een hapje mee, en ik op mijn beurt ging regelmatig bij zijn ouders op bezoek. Een normale gezellige vriendschap, zonder complicaties. Hij had een volledig normaal leefpatroon, speelde met leeftijd- en buurtgenootjes, schaatste in de winter en voetbalde in de zomer, en dit alles onder mijn goedkeurende en genietende blik.

Op een dag, ongeveer een half jaar na onze historische autorit, kwam hij een film op video kijken, zoals wel vaker (normale 'Hollywoodproducties'). Dit keer had ik 'D.A.R.Y.L.' gehuurd, voor 'kenners' een inmiddels klassieke topfilm. Het gaat over een jongetje dat een perfect gemaakte robot blijkt te zijn, die warme, echte gevoelens voor zijn pleeggezin gaat voelen. Erwin leek sprekend op de hoofdpersoon, om je een indruk van zijn bevallige schoonheid te geven!
Voor het eerst zei Erwin dat hij lekker bij me op schoot de film wilde zien. Ik zat in mijn grote comfortabele film-kijk-fauteuil, met de benen heerlijk gestrekt op de tafel voor mij. Erwin nu kwam gewoonweg op mij liggen, zijn hoofdharen kriebelden onder mijn kin, en zijn benen lagen bovenop de mijne, waarbij zijn in witte sportsokken gehulde voetjes de mijne net raakten. Ik voelde de warmte ervan door mijn sokken heen.
"Lekker zo, hè?" zei hij toen ik de film op play zette. Ik beaamde dit woordloos door een zachte zoen op zijn naar kindershampoo ruikende haren te drukken. Mijn hem omklemmende armen rustten op zijn buik.
Hij merkte op dat het jochie uit de film op hemzelf leek! Natuurlijk gaf ik hem gelijk, eraan toevoegend dat-ie toch nooit net zo lief kon zijn. Op zijn reactie hoe ik dat bedoelde, antwoordde ik dat Daryl tenslotte toch een robotje was, in die film, en Erwin een echt mens van vlees en bloed. Een veilig en ontwijkend antwoord, en toch had ik kans gezien hem als 'lief' te bestempelen.
"En ik vind jou ook lief, hoor...!" zei hij plots, waarbij hij iets omhoog kroop en zijn wang tegen de mijne aandrukte, zich ondertussen met zijn armpjes achter mijn nek om tegen mij aandrukkend.
"Je prikt, Ed!" zei hij giechelend. Tja, al scheer je je nog zo goed, een zachte jongenswang voelt altijd je mannelijkheid. Ik rook nu zijn adem; zo kan alleen een jongetje ruiken, onbeschrijflijk. We namen onze beginhouding weer aan en ik pakte de bovenkant van zijn handen in de mijne. Zo, vrijwel roerloos, met onze handen op zijn trui liggend, keken we de film af. Ik heb er weinig van gezien, want ik lag met vrijwel gesloten ogen te genieten, ongemerkt voor mijn lieve vriendje...

Het afscheid

Vaak ging ik met Erwin ook zwemmen, samen met andere vriendjes van hem, die ook wel eens in de mooie auto van Erwins grote vriend wilden zitten. Hoewel het nooit tot echt seksueel contact tussen Erwin en mij gekomen is, als je tenminste knuffelen en elkaar omhelzen wanneer je blij bent daar niet onder rekent - wat veel fatsoensrakkers tegenwoordig wel zouden doen! -, gaf één keer Erwin zelf duidelijk aanleiding. Achteraf bekeken besef en interpreteer ik dit nu ook zo; op het moment van het gebeuren zelf leek het alsof ik naar een film zat te kijken, waar ik zelf part noch deel aan had...
Na weer een vrolijke zwemmiddag besloten we ons uiteraard aan te gaan kleden. In ons buurtzwembad waren niet alleen aparte kleedhokjes; er was ook een gemeenschappelijke omkleedruimte, waar vrijwel nooit iemand gebruik van maakte. Toevallig waren de kluisjes, met onze kleding erin, dicht in de buurt van die gemeenschappelijke ruimte gesitueerd. Na onze kleding gepakt te hebben, stelde Edwin voor om ons in die ruime omkleedcabine, waar wel dertig mensen in zouden kunnen, om te kleden. Waarom hij dit voorstelde weet ik nu, achteraf dus, pas. Hij deed het eerst zijn zwembroek uit, daarna was ik aan de beurt. Ondanks mijn handdoek, die ik vlot over mijn piemel gelegd had, was duidelijk te zien dat de aanblik van zijn jongensnaaktheid mij opwond. Erwin deed nu zijn T-shirt aan, verder niets, en klom vlak naast mij op de bank waar ik op zat. Ik kon niet nalaten opzij en omhoog te kijken, terwijl hij zich uitrekte naar het plafond waar een lamp was doorgebrand...! Hij zei dat hij wou kijken of hij de lamp weer brandend kon krijgen door er tegenaan te tikken, want dat had hij zijn vader nog wel eens succesvol zien doen. Hij gaf mij alle gelegenheid om zijn piemeltje, waar ik reeds wat haar boven ontwaarde, in al zijn glorie te bekijken. Bovendien werd dit langzaam stijver; een exhibitionistisch getint moment, of wou hij mij een voor hem aan een onschuldige smoes opgehangen mogelijkheid geven om zijn pracht te bewonderen, daarbij zelf afwachtend hoe ik daarop zou reageren? Allerlei gedachten vlogen door mij heen: waarom heeft hij niet eerst even zijn onderbroek aangedaan? Waarom rekt hij zich zo lang en langzaam uit? En had hij al lang gezien dat de ruimte verder leeg was, toen wij naar binnen gingen? Is dit soms een vooropgezet plannetje?

Wat ik toen deed - of eigenlijk naliet - betreur ik tot op de dag van vandaag: ik zei hem naar beneden te komen, en zich aan te kleden, omdat het "toch geen gezicht is om zo bloot te staan...!" Plots leek Erwin beteuterd. Hij kleedde zich vlot aan, zonder nog veel te zeggen, hij leek wel beledigd! Waar was ik in godsnaam bang voor geweest? Voor mijn eigen wellust, dat er iemand binnen zou hebben kunnen komen om ons in ons, nu gemiste, liefdesspel te betrappen? Ik weet het tot op heden niet. In de auto, de vier minuten naar onze wijk terug, werd bijna niet gesproken. Het leek wel of hij zich schaamde; wat moest hij wel gedacht hebben? Dat hij geen mooi pikkie had (het was juist een schoonheid), of, nog erger, dat ik mij voor hem schaamde, of, het allerergst: dat ik hem afwees? Nooit zal ik het weten, want we hebben nooit meer over het voorval gesproken.

Erwin kwam de andere dag na schooltijd niet langs. Hij verscheen anders altijd, behalve uiteraard als hij ziek was. Ik liep verloren door mijn huis, en besloot hem op te zoeken. Hij bleek niet thuis te zijn, maar met vriendjes bij de voetbalbaan te spelen, althans volgens zijn moeder. Ik wist uiteraard waar die baan was en begaf mij te voet op weg, achter de huizen langs. Tot plots mijn adem letterlijk stokte: ik zag Edwin lopen - dit was niet het probleem, maar hij liep hand in hand met een meisje! Tegelijk bedacht ik dat hij al bijna dertien was, dus stiekem met je eerste vriendinnetje door de bosjes lopen is dan niets bijzonders. Maar waarom had hij mij niets verteld? Hield hij nu niet meer van mij? Die teringmeiden ook, dacht ik volkomen redeloos en radeloos, ze pikken gewoon je vriendje in, en straks zal ze ontgetwijfeld ook Erwins hart voor het eerst breken...!
Dat ik mijn lieveling het geluk misgunde, en hem niet de kans wilde geven - op dat moment dan - om 'zichzelf' verder te ontwikkelen, vond ik zelf ook wel vreselijk. Maar: ik had oprecht liefdesverdriet, voor het eerst in mijn leven! Dan denk je alleen maar aan je eigen verdriet en niet aan het geluk van een ander. Met tranen in mijn ogen ging ik terug. Thuisgekomen huilde ik mezelf in slaap. Ik was kapot.

De dag erna, ik was gelukkig thuis, kwam Erwin om zeven uur 's avonds plots langs. Hij bleef een beetje dralend en weifelend bij de deur staan.
"Kom toch binnen," vroeg ik, en hij stapte met gebogen hoofd mijn woonkamer binnen. Ik vroeg hem of er iets was en of ik hem soms ergens mee kon helpen. Hij snelde op me af, viel me om mijn nek en begon hevig te huilen. Zijn hele lijfje schokte en ik bemerkte nu dat hij toch wel gegroeid was het laatste jaar, we waren bijna even lang! (Hij was al niet klein voor zijn leeftijd, maar wel heerlijk slungelachtig.)
Ik zei hem rustig te worden en even naast mij op de bank te komen zitten. Hij liet me langzaam los en ging op de losse stoel tegenover de bank zitten. Ik nam plaats op de bank. Sinds dat moment weet ik wat lichaamstaal kan zeggen.
Hij doorbrak het geluid van de stilte.
"Ed, ik moet je wat vertellen, maar ik wil je geen verdriet doen, ech nie..." Zelf kon ik geen woord uitbrengen. Ik vermoedde al lang wat er komen ging.
"Ik vind het heel erg voor je, maar ik ben verliefd op een meisje, ben je nu boos op me, dat ik je daarom wat minder vaak bezoeken zal?" Het enige wat ik deed, was nee schudden, maar ik voelde hete tranen over mijn wangen biggelen. Ik kon er niets aan doen. Ik pakte mijn zakdoek en droogde mijn tranen; ik zag nu dat ze bij Erwin ook over het gezicht biggelden. Die lieve jongen wist dus absoluut hoe ik over hem dacht, hoe ik leefde, wat ik voor hem moest voelen, en dat alles zonder dat het ooit tussen ons besproken is geweest (ik zou niet gedurfd hebben). In ieder ander geval, indien ik 'gewoon' zijn beste vriend zou zijn geweest en als hij me ook zo zou hebben gezien, was hij blij komen vertellen dat hij een leuk vriendinnetje had. Maar deze donkerblonde lieve zachte en goddelijke jongen kwam in tranen van verdriet zijn geluk bij mij melden. Eigenlijk moest ik dankbaar zijn.
Ik wist nog altijd niets te zeggen. Weer nam Erwin het initiatief. Hij stond op, ik volgde zijn schokkende en langzame bewegingen, het was of hij aanstalten maakte om weg te gaan. Eindelijk zei ik het enige juiste als gestuurd door een bovenaardse macht: "Lieve Erwin, ik ben juist blij voor jou, en ik wens jou alleen maar een prachtig leven toe, en daar hoort je eerste verliefdheid ook bij. Ik kan je dit toch niet kwalijk nemen, en je zult altijd mijn beste vriendje blijven, hoe dan ook. Als er iets is, kun je me altijd opzoeken, ik zal er voor je zijn, en ik bedank je voor bijna drie jaar fantastische vriendschap, een groter geschenk kon je mij niet geven, en... ik zal altijd van je blijven houden." Bij deze laatste woorden schoot ik weer vol tranen, maar Edwin kwam naar me toe, zette zich naast me op de bank, legde zijn hoofd tegen mijn schouder, en zei: "Bedankt, Ed, ik zal dit en jou nooit vergeten, ik zal ook altijd aan jou denken als mijn beste vriend. Ik heb veel van je geleerd, en dit heb je van mij verdiend." Hij pakte nu met twee vochtige handen, elke tegen een van mijn wangen, mijn hoofd beet, en draaide dat naar zijn gezicht toe. Door mijn tranen heen zag ik dat zijn gezicht naderde, en ik voelde hoe hij mij vol op de mond zoende. Het duurde misschien wel tien seconden. Toen omhelsden we elkaar, voor een laatste maal, naar later zou blijken. Hij stond op. "Dag Ed."
"Dag lieve Edwin." Hij rende de kamer uit naar de buitendeur. Ik heb nog minutenlang na zitten genieten van zijn afscheidscadeau, maar heb tevens daarna nooit meer zoveel tranen vergoten als die avond in mijn bed. Dag liefde van mijn leven, het ga je goed, waar je ook bent.

Een nieuw leven

Erwin, mijn vriendje voor drie mooie lange jaren, bleek nog geen maand na ons 'afscheid' te gaan verhuizen: zijn vader had een baan geaccepteerd in Limburg, bij een computerfirma. Een paar dagen voor zijn vertrek is Erwin nog gedag komen zeggen, zijn verliefdheid op het buur(t)meisje bleek alweer over te zijn. Tja, zo eenvoudig gaat dat op die leeftijd. Het liedje 'Vriendschap' van Het Goede Doel, een hit in die dagen, heeft sindsdien voor mij een wrange bijbetekenis, want een zinsnede ervan beschrijft het Erwintijdperk: "...en als we samen vochten ging ik achter hem staan, een mooiere vriendschap kon er in mijn ogen niet bestaan; tot het moment dat hij verhuisde naar een andere stad, 'k heb, als ik het goed heb, nog één kaart van hem gehad."
Maar zelf kreeg ik ook verhuisplannen, ja zelfs over het buitenland! Deels voor mijn gezondheid, deels als investering verhuisde ik naar een gezond Zwitsers bergdorp, waar ik eind jaren tachtig een vervallen hotelletje opkocht en restaureerde. Tot op heden verhuur ik daar kamers aan meestal Nederlandse gasten.
Achteraf bekeken blijkt het geen slechte beslissing te zijn geweest, want velen die mijn 'Haus' bezochten hadden kinderen bij zich. Met sommige families bouwde ik warme stamgasten-vriendschapsbanden op - vooral natuurlijk met hun kindertjes, met gepaste omzichtigheid. Het dagelijks onderhoud en de zaken als wasgoedreiniging heb ik uitbesteed aan een in het hotel wonend Nederlands echtpaar (vrije vijftig-plussers). Zodoende kan ik mij bezighouden met het onderhouden van mijn gasten; ik organiseer bergwandelingen in de omgeving, uitjes naar een kuurpark annex zwembad, en er worden diverse andere activiteiten door ons verzorgd, waardoor en waarmee ik steeds weer, soms vrij nauw, bij mijn jonge gastjes betrokken ben. Een mooie regeling, zo kan ik de lezer verzekeren. Wat ik zoal met sommigen van hen heb meegemaakt, zal het volgende gedeelte van mijn vertellingen beslaan.

Het voordeel van steeds terugkerende gasten is dat ik in staat word gesteld om zowel de lichamelijke als geestelijke ontwikkeling van hun kinderen - dit interesseert mij uiteraard - bij te houden en te zien vorderen. Zo kwam er tien jaar geleden een toen zwangere vrouw voor het eerst bij ons op vakantie. Met haar nu negenjarig zoontje, de ex-inhoud van haar buik, beleef ik spannende berg- en zwemavonturen. Maar het meest is mij het contact met Mark bijgebleven. Negen jaar geleden kwam hij met zijn twee jaar oudere zusje voor het eerst bij ons. Hij was toen bijna acht jaar. Sindsdien is hij elke zomer met zijn ouders naar ons teruggekeerd, en daardoor heb ik negen keer, telkens twee weken lang, een prachtig blond halfgodje mogen zien opgroeien.

Hier volgt mijn verhaal over hem, mijn Mark.

Nooit zal ik de eerste keer vergeten, dat ik Mark en zijn ouders (en zusje) op het erf van ons hotel mocht begroeten. Uit de achterdeur van de Ford Sierra stapte een slank, schuchter en hoogblond jochie met lange, tot bijna op de schouders hangende haren de parkeerplaats op. Het was warm die dag. Hij had een kort broekje aan, waardoor mij meteen zijn perfecte slanke benen opvielen. Aan zijn voetjes droeg hij sexy Reebok-sportschoenen, zonder sokken. Het leukste vond ik, wellicht vreemd genoeg, zijn grappige, roze ronde brilletje. Hij zou in ieder geval het leven door de juist gekleurde bril moeten bekijken! Zijn ranke pols bezweek bijna onder het gewicht van een voor hem te groot zwart sporthorloge van kunststof. Op zijn kleine neusje waren, als door een meesterhand, lichte sproetjes gedrapeerd. Hij had mooi gevormde vingertjes; pianovingers noem ik zulke altijd: lang, dun, maar niet benig mager. Hij deed me het meest nog denken aan een jonge uitvoering van Tadzio, de hoofdpersoon uit de klassieke film 'Morte a Venezia', beter bekend als 'Death in Venice'.

Zijn zusje stapte ondertussen aan de andere kant uit en maakte aanstalten om mij te komen begroeten. Zij was zo'n typische giebelaarster, met gekleurde armbandjes om en een Michael Jackson-T-shirt aan. Ze gaf mij een hand en ik heette haar en haar ouders welkom in mijn appartementenhotelletje. Mark werd door zijn moeder geroepen; hij was namelijk, na uit de auto gestapt te zijn, direct naar onze vijver met koikarpers gelopen.
"Hee joh, Mark, kom ook eens netjes gedag zeggen!" Nu ik voor de eerste keer zijn naam vernam, bedacht ik meteen dat alleen die naam geschikt was voor hem, zo'n mooi jochie. Sommige namen associeer ik, net als zoveel mensen dat doen, nu eenmaal met bepaalde 'types' In mijn rijtje met jongensnamen stond 'Mark' erg hoog genoteerd, direct na 'Erwin'. Mij was reeds de zachte Limburgse tongval van zijn ouders en zusje opgevallen, en in ditzelfde vriendelijke dialect zei Mark, nadat hij met vrolijke sprongen vanuit de tuin met vijver naar de parkeerplaats was teruggekeerd: "Dajg, ik ben Mark, fijn u te leren kennen, meneech." Hier was ik niet op voorbereid: alsof een engeltje zich voorstelde, met een warme, vriendelijke maar toch ("Mark!") stevige handdruk. Ik zag nu ook, zo van dichtbij, dat hij de meest diepblauwe kijkers had die je je maar kunt voorstellen. Erboven mooie donkere wenkbrauwen, en gekleurde wimpers op zijn oogleden. Een schilderijtje. Ik herstelde echter snel van mijn prettige onthutsing en antwoordde stoer: "Hoi Mark, ik ben Edwin Bergmans, enne, je hoeft me echt geen meneer te noemen, hoor, dan voel ik me zo oud! Maar ik heb nu wel al gemerkt dat je ouders je netjes hebben opgevoed!" - hiermee (onbewust?) een hap slijm naar zijn ouders slingerend. Zij waren reeds met het uitpellen van hun auto begonnen.
"Vond je de vijver mooi, Mark, en heb je de karpers gezien, meestal zitten die vrij diep, en dan zie je ze niet zo goed." Luchtigjes pratend probeerde ik voor deze engel te verbergen dat hij mij totaal van mijn stuk bracht. Hij antwoordde: "Jawel, men...eh...Edwin, ik zag ze zitten, laag inderdaad, en we hebben thuis geen vijver, die wil ik zo gjraagj, en daarom ben ik ernaartoe gerend toenkum uit de auto zajg, in de tuin daar." Ach, al had hij uit het telefoonboek voorgelezen, dan nog had ik ademloos naar hem geluisterd.

Dat eerste jaar dat Mark hier was, vonden zijn ouders hem (terecht) te klein om mee te gaan met andere gasten, om een flinke bergwandeling te maken. De familie bleek van water te houden, en aangezien niet ver van het hotel een mooi en relatief warm zwemwater is (een bergmeer), waren uitstapjes onder de deskundige leiding van ondergetekende aan de orde van de dag. Nadat we er een paar keer gezamenlijk geweest waren, vonden Marks ouders het goed dat hij alleen met mij naar het meer ging, een paar minuten rijden met de auto. Zelf gingen zij die dag de stad Luzern bewonderen; ze namen hun dochter mee. Zodoende was ik voor het eerst echt alleen met Mark, en we zouden gaan zwemmen! Onderweg ontspon zich een gesprek dat ik graag vrijwel letterlijk weer wil geven, om een indruk te geven, hoe goed kinderen, reeds op jonge leeftijd, blijken te kunnen nadenken over zaken die hen bezighouden.
"Zeg, Edwin, vind je het niet vervelend dat je met mij wegmoet, anders had ik wel met mijn ouders mee kunnen gaan, hoor!"
"Nee hoor, Mark, ik vind het juist wel leuk, ik heb zelf tenslotte geen kinderen, en omdat ik er graag mee omga, vind ik het zelfs plezierig om jou mee te nemen. Bovendien hebben je ouders dan ook even meer vrijheid vandaag, en zo kan ik een beetje service aan mijn gasten verlenen, zoals dat heet!"
"Nou, blij toe, ik vind het ook wel leuk, zo'n grote vriend, en jij weet tenslotte hier goed de weg en zo, en ik vind zwemmen ook cool, maar het is wel fijner dat jij er bent om samen met mij te keten. Dus je vindt me geen vervelend kind of zo?"
"Nee, man, hoe kom je er bij, als ik je niet aardig zou vinden, had ik nooit aangeboden om je mee te nemen." "Vind je niet alle kinderen aardig, want er zijn er toch meer in het hotel, en die vraag je niet mee, waarom dan niet?" "Tja, luister eens, ik ga toch ook niet met iedereen in de wereld vriendschappelijk om, je vindt gewoon de één leuker dan de ander, dat is nu eenmaal zo!"
"Oh ja, en daarom worden mensen verliefd op één speciaal iemand, anders zou je wel met iedere vrouw kunnen trouwen, hè Edwin? En waarom ben je eigenlijk niet getrouwd en heb je geen kinderen? Je zou een hele leuke vader zijn, ik zou je best ook als vader willen hebben, hoor!"
"Nou joh, dat is er gewoon niet van gekomen, en misschien vind ik het wel lekker zo, gewoon vrij zijn. Ik kan dan goed de aandacht aan mij gasten en het hotel geven."
"Ja Edwin, en dan vooral aan de kinderen, dan heb je steeds andere kinderen om een soort van lieve papa voor te zijn."
"Jawel, maar ik vind sommige van de kinderen wel liever dan de andere, dat is nu eenmaal zo, en bij kinderen van jezelf mg je natuurlijk niet echt verschil maken. Maar jou zou ik inderdaad een heel lief kind vinden, sterker nog: ik vind je lief en aardig, Mark!"
"Eigenlijk zijn we dan nu vrienden, hè Ed, want een papa heb ik al, maar nog niet zo'n grote en aardige vriend, zullen we vrienden zijn?"
"Heel graag, Mark, dat vind ik hartstikke fijn, vriend!" Hierop gaven we elkaar een ferme hand, en Mark lachte van oor tot oor. We waren bij het strandje. Na de auto geparkeerd te hebben, haalden we onze lighanddoeken uit de achterklep, waarbij Mark de rubberboot zag liggen die ik 's zomers altijd bij me had.
"Kick man, laten we die straks opblazen. Dan gaan we varen, okee?" Ik beloofde het, en sleepte al het spul naar het grasveld, een grote ligweide met schaduwbrengende bomen. Ik ging op mijn grote badhanddoek liggen om even in de schaduw bij te komen van het toch wel indringende gesprek van daarnet. Mark legde zijn handdoek precies naast de mijne, zodat de zijkanten ervan elkaar raakten. Een warm 'we-liggen-hier-samen-gevoel' maakte zich van mij meester. Maar: tot mijn grote (en prettige) verbazing, ging hij niet op zijn handdoek liggen maar kwam op mijn buik zitten, met zijn gezicht naar me toe. Zijn ontblote voetjes, waarin de afdruk van zijn Goofysokken nog te zien was, stonden ter hoogte van mijn bovenarmen op mijn handdoek. Hij trok zijn T-shirt over zijn hoofd uit en gooide het naast me op zijn eigen handdoek, alsof hij niet meer van plan was daarop zelf nog plaats te nemen.
"Moet jij je shirt niet uittrekken, Ed? Dan kunnen we straks gaan zwemmen!"
Dat deed ik, mij half oprichtend, waarbij Mark, om niet naar achteren te vallen, zich aan mijn rug vastgreep. Nu mijn shirt ook uit was en wij beiden alleen nog een korte zwembroek aanhadden, liet ik mij weer loom naar achter op mijn handdoek vallen, waarbij Mark niet losliet. Dus lag ik op een warme alpenweide met een van plezier spinnend jongetje van negen op mijn borst! En de Enzian bloeide.
Mark strekte zijn benen en lag nu gewoonweg bovenop mij, buik aan buik. Gelukkig lagen we vrij beschermd achter een flinke struik, dus bang voor mensen die in ons iets anders dan een met zijn zoontje knuffelende vader wilden zien, hoefde ik nu even niet te zijn. Mark merkte op dat ik zo'n lekkere gladde buik had, waar zijn vader als een soort Harry-de-harige-aap door het leven ging. Zijn gezicht, zijn wang, lag gewoon tegen de mijne aangedrukt, en ik masseerde zachtjes zijn ruggetje. Zo had ik nog nooit met een jochie gekroeld sinds ik zelf dertien was. Nu was ik negenentwintig... Langzaam waagde ik het, met mijn handen te zakken, en omdat hij nog zo lekker klein was, kon ik gemakkelijk zijn billetjes en bovenbenen bereiken. Mijn handen bleven even rusten op de zwembroek met zijn zachte jongenskadetjes en gleden toen naar de zachte achterkant van zijn bovenbenen. Ik voelde dat ik een erectie niet zou kunnen tegenhouden en moest noodgedwongen, met zachte dwang, een eind aan ons innig samenzijn maken.
"Zullen we lekker gaan zwemmen, Mark? Ik heb het warm gekregen." Hoe waar!
Door het koele water werd de opwinding gelukkig weggespoeld. Tegelijkertijd besefte ik, dat ik dit voorval niet moest gaan erotiseren: met zijn vader of moeder was hij waarschijnlijk ook zo gaan liggen, als ze erbij waren geweest, toch? Het blijkt maar weer dat kinderen graag willen knuffelen en graag geknuffeld willen worden. In deze tijd, waarin een enkel exces een legitimatie blijkt te kunnen zijn om elke lichamelijke toeneiging tussen jongeren en ouderen te criminaliseren, mag dit best weer wat meer beseft worden. Kinderen zijn, zeker tot aan middelbare school-leeftijd, vaak en graag op geknuffel uit, en zelfs zeer lichamelijk ingesteld. Jammer dat er tegenwoordig een generatie moet opgroeien met het idee dat 'lekker doen vies is'...

In het water, dat langzaam naar diep afloopt, greep Mark alsof het vanzelfsprekend was - en waarom eigenlijk ook niet - mijn hand, en samen probeerden we 'door te raken'. Toen dit eenmaal gelukt was, vroeg hij of hij op mijn nek mocht zitten, en ik moest hem dan van mij afgooien (jammer!). Dit deden we een paar keer, en af en toe liet ik Mark gewoon even lekker op mijn schouders zitten. Ik pakte dan ter voorkoming dat hij naar achteren viel zijn voetjes beet, die ik heerlijk verkende. Soms ging ik wat hoger, naar zijn tegen mijn borst opzwellende kuiten. Van zijn knieën tot aan zijn voeten op en neer wrijvend verkende ik twee perfect gevormde jongensbenen, en ik was blij dat ik leefde. Mark liet het zich zonder commentaar welgevallen. Een pact dat bijna tien jaar zou gaan duren - en nog steeds duurt - was ongemerkt tussen dit engeltje en zijn zorgzame vriend gesloten.
Weer op het grasveld beland, vroeg Mark of ik zijn rug wilde inwrijven met Nivea factor 12, die zijn moeder voor hem in zijn badtas had gedaan. Fijn mens. Hij legde zich - weer op mijn handdoek - op zijn buik en zei: "Toe maar," alsof hij ergens groen licht voor gaf, zo klonk het. Ik deed wat van het witte goedje op mijn handen en hiermee smeerde ik hem niet alleen grondig tegen UV-stralen in, maar gaf hem tevens een heerlijke massage waarbij mijn handen automatisch gestuurd leken te worden. Beginnend bij zijn uitstekende schouderbladen ging ik over het fragiele ruggetje naar beneden, tot boven zijn zwembroek. Deze (nog) verboden zone sloeg ik over, en ik ging verder met zijn bovenbenen, naar zijn knieholten en zijn fantastische kuitjes die, zo zag ik nu al, in de puberteit geen lelijke zwarte maar mooie blonde haartjes zouden krijgen. Minuscuul waren ze al aanwezig. Ik pakte zijn voeten beet en begon ze langzaam te masseren.
"Lekker, Ed," zei Mark licht kreunend. Ik zei hem dat hij zich zo even moest laten drogen en ging naast hem op zijn handdoek liggen. Zijn T-shirt, dat vlak naast mijn hoofd lag, rook naar 'jongetje'. Gevoelsgenoten begrijpen wat ik bedoel. Na zo een paar minuten dommelen,zag ik beweging naast mij. Mark pakte weer de fles zonnemelk en vroeg of ik soms wilde dat hij mij op zijn beurt insmeerde. Soms ben ik flexibel, dus... Mark pakte de fles. Ik voelde een prettige opwinding en was blij dat ik op mijn buik lag. Hij vroeg me echter mij om te draaien, omdat mijn 'voorkant best wel wat bruiner mocht worden' - dat hem dat opviel! Ik draaide me om en hoopte dat mijn halve erectie niet door mijn vrij strakke en nog half natte zwembroek te zien zou zijn.
"Zo, en nu krijg jij een beurt," zei Mark. Ik kon hem niet uitleggen waarom ik op dat moment in de lach schoot. Zijn kleine handjes streken over mijn blote borst, hij masseerde mij werkelijk sensueel, dit beeldde ik mij niet in. Mijn vriendje pakte nog wat sunmilk en bewerkte mijn bovenbenen, die - ik ben ook skileraar - mooi stevig zijn.
"Zo, jij hebt spieren, zeg!" Terwijl hij dit zei, leek hij mijn lichtblond behaarde, stevige mannenbovenbenen te bewonderen. Hij masseerde behoedzaam met de liefste vingertjes van het strand. Een spontane gedachtenflits schoot door mijn hoofd: zou hij éénvan de tien procent jongens zijn, bij wie een homoseksuele voorkeur en identiteit reeds vóór de puberteit aanwezig en herkenbaar is, latent maar onvermijdelijk? Zijn lieve gezichtje had iets androgyns, hij was echt schitterend mooi. Helaas ging de dop weer op de fles, maar de geest was eruit, definitief.

Op dit eerste, wat intiemere contact met Mark, volgden vele dergelijke uitstapjes, jaar na jaar. Verder dan wat stoeien en het bij mij op de rug zitten, of bij een spannende film naast me kruipen, ging onze vriendschap niet. Ik kon dit ook niet verder uitdiepen; ik zag mijn blonde beauty tenslotte maar veertien dagen per jaar. Zijn ouders waren uiteraard ook altijd in de buurt. Maar voor mij was het al mooi.
Twee jaar later, Markje was bijna elf, opende bij ons in de buurt een zogenaamd kuuroord de poorten. Er waren niet alleen gezondheid-verhogende voorzieningen, zoals modderbaden, stoombaden, massagemogelijkheden en dergelijke. Ook aan de kleine gasten was gedacht: prachtige en snelle glijbanen, een golfslagbad en wat al niet meer. In het voorjaar was het bad al open, en dus had ik ruim voordat Mark in de zomervakantie weer zou komen het complex reeds enkele malen bezocht. Tot mijn grote genoegen beschikken ze er over een enorme sauna, iets wat ik binnenkort ook in mijn hotel wil laten inbouwen. Ik merkte dat de sauna, zoals zo vaak in Duitstalige landen, strikt gescheiden was voor mannen en vrouwen. Dit is geen Zwitserse preutsheid - Nederlanders kunnen vooral tegenwoordig iets van hen leren - maar strikt uit privacy- en hygiënische redenen zo bepaald. Het liet en laat mij totaal onverschillig, aangezien het vrouwelijk geslacht zowel letterlijk als figuurlijk geen enkele aantrekkingskracht op mij heeft. Ook blote mannen winden mij niet op, ik ben absoluut geen homoseksueel, maar puur erotisch gericht op het ranke kinderlichaam (en dan in iets mindere mate op meisjes). Nu bleek voor mij toch een eldorado in het bad te schuilen, en juist in die mannensauna! Wat bleek: veel mannen komen daar met hun zoontjes, waarbij de eventuele moeders met hun dochters naar de damessauna gaan. Al de eerste keer dat ik van de hete dampen wilde genieten kwamen er twee volkomen ontklede jochies van ongeveer twaalf jaar binnen (op die leeftijd schamen ze zich - vaak - nog niet), en mijn ogen vielen bijna uit de kassen... Dat kon ik zomaar zien, en ik kon er daar in stilte van genieten. 's Avonds in bed thuis fantaseerde ik dan over de die dag door mij graag geziene jochies, en ontlaadde privé de spanning. Het kwam en komt uiteraard niet bij me op om ook in de echte praktijk te doen wat ik in mijn fantasie allemaal met ze uithaal; weliswaar alles in liefde, maar ver buiten de huidige krappe wettelijkheid.

Ik zag mij al met mijn jeugdige jongetjesgasten in de sauna zitten, maar vooral met: Mark! Als ik hem kon overhalen, zou ik hem voor het eerst in al zijn naakte schoonheid kunnen zien... Ik kon niet wachten tot eind juli.
Hij ging natuurlijk graag mee naar het zwembad, met de mooie glijbanen, waar we samen heerlijk vanaf gleden. We wandelden ook langs het sauna- en stoombadengedeelte, en ik vroeg hem of hij zin had mee naar binnen te gaan. De zin in het sinterklaasliedje: 'vol verwachting klopt mijn hart' had voor mij toen een andere betekenis. Zou ik de roede krijgen?
"Wat is daarbinnen dan, Edwin?" vroeg Mark mij geheel onbevooroordeeld.
"Nou joh, dat is nou een sauna, lekker warm, en goed voor je lichaam; en, onder ons gezegd, je krijgt een mooie strakke huid, en daardoor ook minder gauw pukkeltjes en zo." Hiermee speelde ik in op zijn ijdelheid; mij was gebleken dat hij vaak met gel in zijn haar in de weer was, waarbij hij zijn mooie engelachtige gezicht steeds goed inspecteerde: hij was misschien - terecht - bang voor jeugdpuistjes.
"Oh, nou, laten we dan maar eens gaan kijken, ga jij dan ook mee, want ik weet niet precies hoe dat hier gaat." Natuurlijk wilde ik niets liever dan met Mark het 'Nacktbereich' in gaan. We openden de houten deur die toegang gaf tot de herensauna.
Gelukkig liepen er binnen enkele jochies van ongeveer tien jaar in hun blootje. Zij kwamen vrolijk lachend en letterlijk verhit uit de saunaruimte lopen. Hierdoor zag Mark meteen dat bloot lopen hier niet alleen gebruikelijk, maar zelfs verplicht, ja ook noodzakelijk was: anders zou je zwembroek je billen verbranden, zoals ook metalen zaken als halskettinkjes en polshorloges - saunakenners weten wat ik bedoel.
"Oh, ze lopen hier bloot," merkte Mark direct op, waarop ik hem het hoe en waarom ervan uitlegde, terwijl ik mijn zwembroek aan de kledinghaakjes hing en een saunadoek uit de rekken pakte. Dit ziend trok Mark ook zijn kleine zwembroekje uit, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was - en dat is het natuurlijk in de sauna ook, maar krijg een aankomend pubertje maar eens zover! Nu kon ik hem eindelijk zien zoals hij geschapen was, in werkelijk bijna totale perfectie. Hij stond aanvankelijk met zijn rug naar mij toe, omdat hij zijn broekje aan het rek hing. Ik kon, door hem onbemerkt, zijn lieve ronde billetjes bewonderen die de perfecte afronding van zijn mooie slanke bovenbenen vormden. Ze waren duidelijk witter dan zijn ranke jongensbenen, hetgeen ze er nog liever uit deed zien. Hij draaide zich om.
"Kom je Ed, laat maar eens zien hoe dat hier er allemaal uitziet." Dit zeggend pakte hij als vanzelfsprekend mijn hand, en zo liep ik, voor het eerst in mijn volwassen leven, met een geheel ontbloot elfjarig jongetje in een Zwitserse sauna. Mijn droom was uitgekomen. Ik had nog niet merkbaar voor hem willen kijken hoe zijn piemeltje eruitzag. Maar de grote spiegels aan het eind van de gang waar we in liepen, hielpen mij: ik zag ons beiden aan komen wandelen. Ik had alleen oog voor het middelste gedeelte van zijn lichaampje. Bevooroordeelde lezers vinden mij hier wellicht een viezerik of een oude geilaard, maar elke 'normale' hetero man of vrouw zou op dezelfde wijze gedacht en gekeken hebben in een vergelijkbare situatie, hand in hand lopend met degene waar ze stiekem verliefd op zijn. En dan mag het natuurlijk ineens wel... Wat ik zag deed mijn adem bijna stokken: een welhaast volmaakt pikkie, tamelijk recht naar voren komend, daarbij een half eikeltje onder de voorhuid vandaan tonend. Het wipte vrolijk op en neer in de cadans van onze tred. Ik moest plots aan iets akeligs denken om het bloed niet naar het verkeerde deel van mijn lichaam te laten stromen.

De handdoeken die wij over onze schouders gedrapeerd hadden, deden ons er vreemd genoeg nog naakter en opwindender uitzien. Ik opende de deur die toegang gaf tot het vijfennegentig graden hete zweethok. Eenmaal binnen reageerde Mark goed op de voor hem toch vreemde en vooral hete omgeving, bovendien wenden onze ogen snel aan het halfdonker dat er heerste. Wij namen plaats op de onderste trede van de trapvormig gebouwde zit- en ligbanken. "Zo, Ed, dat is echt heet, maar toch wel lekker." Plots viel mij het bordje in de sauna op: 'nur Schweine duschen nicht'. Ik was in de opwinding van het moment vergeten ons eerst af te douchen - vrijwel een halsmisdaad in de schone Zwitserse sauna's!
"Mark, we moeten er even uit, eerst douchen!" Zonder tegen te sputteren volgde Mark mij naar de direct ernaast gelegen doucheruimte. Deze was slechts met tussenschotjes gescheiden van de rustruimte ernaast. Deurtjes zaten er - bijna vanzelfsprekend - niet in, omdat iedereen daar in principe altijd bloot ronddartelt. Mijn schaapje Mark en ik dus ook. In de doucheruimte staken twee knoppen uit de muur; eentje voor doucheschuim en eentje voor haarshampoo. Mark drukte op de shampooknop en begon zijn haren lekker in te zepen. Ik volgde zijn vrolijke voorbeeld, waarna we onze haren uitspoelden. Op dat moment vroeg Mark mij losjes: "Ed, wil je even mijn rug inzepen, ik kan d'r zo moeilijk bij!" Behulpzaam als ik ben, drukte ik wat zeep uit de automaat en begon met beide handen mijn engel in te zepen, licht masserend, wat hem schijnbaar goed beviel.
"Lager ook graag, Edwin," zei hij toen ik bijna uit eerbied stopte aan de onderkant van zijn rug. En dus had ik toestemming om ook zijn heuvellandschap in te zepen... wat voelden die billetjes zacht aan! Mede vanwege de zacht schuimende en soepel glijdende zeep, leek dit meer op een sensuele en verheven handeling dan op een eenvoudige reinigingsbeurt. Ik bukte me en ging via de onderkant van zijn billen verder met het inzepen van zijn benen. Ik zat op nog geen twintig centimeter afstand van zijn jongensspeelgoed. Zijn kuitjes waren prachtig gevormd, en hij tilde zelf een voor een zijn voeten op om mij in staat te stellen deze ook masserend in te soppen. Om de nu voor mij bijna ondraaglijke spanning wat te verlagen, grapte ik: "Wel lekker zeker, hè, zo'n slaaf, luie donder die je bent!" Hij antwoordde: "Buiten mijn moeder ben jij de enige die dit bij me mag doen," daarmee duidelijk maar wellicht onbewust aangevend dat hij donders goed de licht erotisch geladen sfeer van ons insoppende samenzijn had opgemerkt. Hij draaide zich met hoog opgeheven armen zelfs om, mij uitnodigend ook zijn voorkant in te schuimen. Dit ging mij te ver; niet uit ethische overwegingen, bovendien waren de sauna en doucheruimte vrijwel mensenleeg op ons tweetjes na, maar omdat ik bang was dat ik een sterke erectie en wellicht een spontane zaadlozing niet meer verder zou kunnen tegenhouden. Daar wilde ik mijn lieve vriendje niet mee confronteren, zeker nu nog niet, en niet op die locatie. Ik loste de situatie op door hem te zeggen dat hij de rest zelf maar moest doen, benadrukkend dat het niet zo was dat ik dat niet zou willen, maar dat ik mijzelf nu ook snel moest insoppen en afspoelen om de eerstvolgende opgietbeurt van de badmeester niet te missen. Het was, zij het deels, nog de waarheid ook. Om het volle uur wordt er door het personeel aldaar op de hete stenen van de saunakachel een heerlijk ruikende vloeistof gegoten. Maar een definitief pact van vertrouwen en innige vriendschap was weer vrijwel woordeloos bekrachtigd.

Na de douchebeurt gingen wij snel de sauna in, waar we genoten van de opgietbeurt, met een lekkere dennengeur dit keer. Mark merkte op dat hij flink zweette, al waren we afgedroogd de sauna weer ingegaan. Ik kon zo tegenover hem mijn stelling bevestigen dat een saunabezoek poriëndiep reinigt. Mark knikte tevreden. Na ongeveer tien minuten vonden wij het voor eventjes genoeg, dus begaven we ons naar de uitrustruimte. Daar zijn grote ligstoelen klaargezet. Met een lange handdoek onder je is het hier heerlijk bijkomen van de hitte. Je ligt hier nog steeds poedelnaakt; je zwembroek doe je pas weer aan als je het sauna- en rustgebied verlaat. Mark en ik zetten twee ligstoelen vlak tegen elkaar aan, waarmee we een we-liggen-hier-samen-sfeer schiepen, en gingen er ruggelings op liggen. Ik had een perfecte kijk op het goddelijk mooie slanke en roze lichaam van mijn vriendje. Zijn lieve piemeltje lag ontspannen schuin op zijn buik, en de mooie rondingen van zijn bovenbenen en kuiten verplichtten mij bijna een handdoek over mijn mannelijkheid te leggen. Maar ook dit keer kon ik een erectie grotendeels vermijden. Hij draaide iets naar rechts om te kunnen kijken naar twee kleine jochies die met de waterslang bij de saunadeur aan het spelen waren. Hiermee verschafte hij me uitzicht op de mooiste en stevigste billetjes die je maar kunt bedenken. Tevens zag ik nu een perfect poepgaatje, rozig van kleur, en ietsje donkerder dan zijn halve maantjes. Ik bedacht dat met wat glijgel mijn niet al te grote mannenpiemel daar makkelijk in zou kunnen, iets wat ik in pornofilms ook al vaak had gezien. Een daarvan had als titel 'Chickenfever', kuikentjeskoorts. Ik moest moeite doen om niet achter hem tegen hem aan te kruipen en mijn armen over zijn borstkastje te leggen, waarbij ik mijn gezicht in zijn heerlijk ruikende jongensharen zou begraven. Ik was nu echt blij dat ik een reservehanddoek over mijn piemel kon leggen. Een spijker had ik ermee in beton kunnen slaan.
Na zo even gelegen en gemijmerd te hebben, zag Mark dat een man zich met huidlotion stond in te smeren. Deze kun je kosteloos uit een muurpompje halen, om je ietwat uitgedroogde huid weer heerlijk soepel te maken.
"Moeten wij dat ook niet doen, Ed?" onderbrak Markje mijn dagdromerij. Ik zei dat het prima was. Mijn opwinding was al ietsje gezakt, dus opstaan zou niet al te veel hilariteit veroorzaken. Hij gaf te kennen dat ik maar wat van dat spul moest gaan halen en hem dan in moest komen smeren. Om niet teveel te tonen dat ik prettig verrast was, vertelde ik hem dat ik echt zijn slaaf niet was, maar, vooruit, dat ik dat voor mijn vriend over moest hebben, voor deze keer dan. Met mijn handen tot een kommetje gevouwen en daarin de 'Hautlotion', keerde ik snel naar de ligbanken terug. Mark was op zijn buik gaan liggen.
"Doe maar lekker, Edwin, net als onder de douche met de zeep," hoorde ik als in een droom mijn engel zeggen. Hij had zijn oogjes al in voorgenot gesloten. Ik nam plaats op de rand van zijn ligbank en begon hem van boven naar beneden een heerlijke massage te geven. Mijn handen spraken duidelijke taal toen ze zijn billetjes naderden, ik wreef ze heerlijk in, maar durfde niet zijn kontje in te gaan, tussen de twee bilhelften. En wat had hij toch mooie benen. Hij draaide zich om en ik zag zijn erectie. Ik wist niet goed hoe hierop te reageren: moest ik doen alsof ik niets zag, of...? Met een "Tjees, Ed, dat heb ik in bed thuis ook wel eens als ik op mijn buik lig, heb jij dat ook wel eens?" onderbrak Mark zelf mijn gepieker en bracht hij een beetje lucht in de situatie. Ik was verplicht te antwoorden. Hier werd alles aan opvoedkundig en diplomatiek talent van mij verlangd.
"Tuurlijk joh, Mark, en dat geeft ook niks hoor, daarmee geeft je piemel aan dat je het lekker vindt, net zoals bijvoorbeeld je huid door kippenvel aangeeft dat je het koud hebt. Je hoeft je er echt niet vreemd of zo onder te voelen, en om jouw vraag te beantwoorden: ja, ik heb dat ook wel eens, maar zullen we het daar later een keer over hebben, okee?" Hier leek hij voor het moment genoegen mee te nemen, hij had nog geen directe seksuele vragen. Ik kon de verleiding niet weerstaan hem ook aan de voorkant lekker met de huidlotion in te smeren. Mijn handdoek voorkwam dat ik, bij het opstaan om een nieuwe portie te halen, de sauna uitgegooid zou worden. Terug van de lotionpomp merkte ik direct dat er weer rust in Marks slangetje was gekomen, en dit kalmeerde mij ook op kruishoogte. Ik ging weer naast hem zitten en begon hem opnieuw heerlijk in te smeren. Hij sloot spinnend de ogen en liet mij vol vertrouwen en zonder enige schaamte begaan. Vanaf de borst over zijn zachte tepeltjes glijdend, kon ik nu van zeer dichtbij een prachtig jochie bestuderen; waarom bleven ze zo niet een jaar of twintig lang? Tegelijk bedacht ik dat dit nadeel voor mij en andere kinderliefhebbers eigenlijk ook, zij het in mindere mate, geldt voor 'normale' hetero's of homo's: hun partners zijn in het veertigste levensjaar ook niet meer zo strak in het vel als met twintig. Alleen bestrijken voor kinderminnaars de 'aantrekkelijke' jaren een wat kortere periode, helaas. Ik wond mij ook op van kwaadheid: elke man mag zonder problemen zijn vrouw op welk openbaar terrein ook, zoals het strand, dezelfde liefdevolle insmeerbehandeling geven als ik nu, als man van dertig, aan een lief jochie van elf geef, met zijn volledige instemming! Alleen moet 'men' het van mij niet zien, anders word ik gelijk als kinderverkrachter bestempeld of, in het gunstigste geval, van het strand verwijderd. Want zijn wij Nederlanders toch tolerant.
Maar ondertussen werd mijn aandacht verlegd naar dit lieve jochie dat zich gewoon de aanhankelijkheid van zijn grote vriend liet aanleunen, daarbij boven alle wetten en regeltjes staand, en slechts genietend van zijn grootste orgaan, dat er voor gemaakt is om aangeraakt te worden: zijn huid. Dit keer sloeg ik zijn piemeltje niet over en gleed daar achteloos, maar het duidelijk insmerend, in liefdevolle aanraking overheen. Mark verroerde zich niet. Ik ging verder over zijn mooie slanke maar stevige jongensbenen, en lager naar zijn prachtige kuitjes (dat vind ik van een jongetje vaan het mooiste gedeelte). Het geheel sloot ik af met een zachte behandeling van zijn voetwreven en teentjes. Ik kietelde hem speels onder zijn voeten, waardoor hij snel zijn benen lachend omhoog trok. De aanblik van zijn bollende kuiten en zijn roze roos daartussen speelden de hoofdrol in mijn gedachten toen ik iets later - Mart was even naar de glijbanen - masturbeerde in de toiletten van het badcomplex. Vlak daarna kwam ik Mark weer tegen, alweer terug van de grote glijbaan: "Zo Ed, lekker gepoept?" "Ja, Mark, zelden zo lekker..."

Ja, een sauna is goed voor een mens. Voor elk mens.