MARTIJN Blog

Citaat:

Niet lang geleden zond de VPRO-radio een documentaire uit over het strafwetsartikel 248bis, het verbod op homosexuele contacten met minderjarigen, dat van 1911 tot 1971 in ons Wetboek van Strafrecht figureerde. Uit de getuigenissen werd nog eens duidelijk welk een verwoestende werking dit artikel op talloze levens heeft gehad. Het zijn juist deze persoonlijke ervaringen die, meer dan welke rechtswetenschappelijke beschouwing ook, het inzicht vergroten en de toehoorder tot nadenken stemmen.

(meer…)

Citaat:

Eveneens in Expres-VPRO worden in 1981 twee uitzendingen gewijd aan pedofilie in relatie tot justitie. In de eerste aflevering: Interviews met ouders, kinderen en pedofielen, over seksuele gevoelens en seksualiteit van kinderen, naar aanleiding van de uitgangspunten in het eindrapport van de Commissie Zedelijkheidswetgeving, die seksuele relaties met kinderen van onder de 12 jaar als pedofiel kenmerkt, en een onlangs verschenen rapport van sociaal-psycholoog Theo Sandfort, waaruit blijkt dat seksuele relaties met kinderen van onder de 12 jaar ook positief kunnen zijn.

Zie: http://weblogs.vpro.nl/…

bron: ‘Het pedofielendebat bij de VPRO-radio’; VPRO Radio Archief; 5 november 2009

Citaat:

Marian en Frank, beiden elf jaar, zijn medewerkers van ”Een klap op je kop”. Een VPRO-radioprogramma, dóór kinderen en bestemd vóór kinderen. Iedere woensdagmiddag praat een groepje kinderen over zaken die hen interesseren. Frank en Marian hadden belangstelling voor pedofilie en kregen de kans daarover twee uitzendingen van 50 minuten te vullen. [...]

[Vraag:] Waarom een programma over pedofilie?

(meer…)

Citaat:

“Is pedofilie hetzelfde als kinderen sexueel misbruiken?”. Interviews met kinderen over hun beleving van sexualiteit; met kinderen die een relatie met een pedofiel hebben; met mannelijke en vrouwelijke pedofielen; met ouders van wie een kind een pedofiele relatie heeft.

Zie: http://www.martijn.org/…

bron: ‘VPRO-Radioprogramma “Expres VPRO” over pedofilie’; 10 april 1981

Citaat:

Naarmate het programma vordert [Een klap op je kop, VPRO-radio] worden de kinderen steeds vrijer. In een eerder uitgezonden programma vertelde een jongetje enthousiast dat hij ook van mannen houdt. En een meisje vertelde een verhaal over haar juf die lesbisch is en haar vriendin verloren heeft. De kinderen probeerden uit te leggen wat homofilie inhoudt en wat dat betekent. Daar slaagden zij heel aardig in.

bron: Artikel ‘Een klap op je kop – Zaandamse kinderen voor de vpro-radio’ door Jan Fischer; NIKS; november 1981

Citaat:

In diezelfde tijd [rond 1977] stelt Germaine Groenier in het spraakmakende radioprogramma VPRO-Vrijdag-op-Drie, waarin zij openhartig met luisteraars over seks praat, een meisje gerust. Zij hoeft zich niet te schamen dat ze met haar broer heeft gevreeën, want ”wat lekker is moet kunnen en zwanger hoef je er gelukkig niet meer van te worden”. [...]

In Engeland was incest tot de 10de eeuw de gewoonste zaak van de wereld. Toen vaardigde de koning wetten uit, waardoor de verstrekkende huwelijksregels van de kerk effectief werden. Het staatkundige rechtstelsel werd meer en meer gerelateerd aan de kerkelijke wetten. Toch zijn er genoeg voorbeelden die aantonen dat incest ook daarna wel degelijk voorkwam. [...] Bij de Toerkmenen, Oezbeken, Koerden, Kazakken en Kirgiezen in Centraal-Azië heeft altijd een incestverbod gegolden, maar het is wel gebruikelijk, dat kleine kinderen door ouders gemasturbeerd worden om ze rustig te maken en bij de jongetjes om de penis te verlengen en bij de meisjes om ze gevoeliger te maken voor seksuele handelingen. Voor zover bekend heeft dit voor de kinderen geen nadelige gevolgen. [...]

(meer…)

[Ellen Mik:] Het doel van het programma, van de VPRO en de vier volwassenen, die het programma begeleidden, was, om kinderen zelf aan het woord te laten: kinderen van 9 tot 12 jaar, die zelf en zelfstandig het woord te laten doen en die via het medium radio de mogelijkheid bieden andere kinderen te bereiken op hun eigen manier. Die kinderen bepalen zelf de onderwerpen. Ze bepalen zelf wat de inhoud daarvan zal zijn, hoe het moet zijn en hoe het gepresenteerd wordt. Ze beantwoorden zelf de telefoongesprekken met de kinderen, die naar het programma opbellen. [...] De kinderen die het programma maken vinden het hardstikke leuk om te doen. [...]

(meer…)